ช่วยเหลือสังคมกันเถอะ

มีเมล็ดสองเมล็ดเคียงข้างกันอยู่บนดินที่อุดมสมบูรณ์ในฤดูใบไม่ผลิ

    เมล็ดแรกบอกว่า "ฉันอยากเติบโต ฉันอยากหยั่งรากลึก ลงไปในดินข้างใต้ แตกยอดทะลุพื้นดินข้างบนขึ้นไป.. ฉันอยากคลีใบอ่อนออกมา ดุจธงชัยโบกสะบัด เพื่อป่าวประกาศว่า ถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว...  ฉันอยากรู้สึกถึงไออุ่นจากแสงแดดบนใบหน้า และพรจากหยาดน้ำค้างยามเช้าบนกลีบดอกของฉัน!"

แ้ล้วเมล็ดนั้นก็งอกงาม 

    เมล็ดที่สองกล่าวว่า "ฉันกลัวว่าถ้าหยั่งรากลงไปในดินข้างใต้ ฉันไม่ทราบว่าจะประสบกับอะไรในความมืด ถ้าฉันงอกผ่านดินแข็งๆข้างบน ยอดอ่อนที่บอบบางของฉันอาจเสียหาย..  จะเป็นยังไงถ้าฉันแตกหน่อออกมา และหอยทากพยายามกัดกิน?? ถ้าฉันคลี่ดอกให้เบ่งบาน เด็กเล็กๆ อาจถอนฉันขึ้นมาจากพื้นดิน ไม่หรอก คงดีกว่ามากนัก ที่จะคอยจนกระทั่งปลอดภัย"

แล้วเมล็ดนั้นก็รอคอย

     ไก่ในสนามคุ้ยเขี่ยไปทั่วพื้นดินเพื่อหาอาหารในตอนต้นฤดูใบไม่ผลิ มันพบเมล็ดที่รอคอยอยู่ และรีบกินทันที 

เรื่องเมล็ดทั้งสองนี้ สอนบางอย่างให้กับเรา แล้วแต่จะนำไปคบคิดกัน

แต่สำหรับผมแล้ว มันช่วยเพิ่มกำลังใจในการก้าวต่อไป ไม่หยุดอยู่กับที่ และเป็นข้ออ้างในการพัฒนาหลายๆ อย่างต่อไป